ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ. . .

Ժամանակ առ ժամանակ ցանկություն է առաջանում խոսելու սպիտակ էջի հետ... Դա այն պահն է, երբ ուզում ես խոսել ինչ-որ մեկի հետ, բայց ոչինչ չլսել ի պատասխան: Երբեմն ուզում եմ գոռալ, ուզում եմ, որ բոլորն իմանան, թե ինչքան ուրախ եմ ես, կամ թե ինչու եմ տխուր ես, ուզում եմ ցույց տալ ինչ է կատարվում գլխումս և սրտումս... Կորցրել եմ ինքս ինձ, կորցրել եմ մտքերս ու ինքնուրույնությունս, կորցրել եմ ազատությունս ու հանգիստս, կորցրել եմ մարդկանց ու հիշողություններ, կորցրել եմ անցյալ, բայց գտել եմ Քեզ... Գտել եմ ՄԵԶ, գտել եմ ապագա, որին ուզում եմ հասնել, ընկել եմ մի գեղեցիկ գերության մեջ, որի հետ չէի փոխի ոչ ազատություն և ոչ էլ ինքնուրույնություն: Քեզ հետ աշխարը ստանում է վառ գույներ, իսկ ժամանակը կարծես թևեր է առնում և մեզ մղում ինքնամոռացության: Ոչ մի բառ չի կարող բնութագրել այն ինչ զգում եմ, երբ կողքիս ես, երբ բռնում ես ձեռքս, գրկում ես... Երբ նայում ես աչքերիս մեջ, Քո անմեղ հայացքը, այդ հայացքը... ամեն ինչ կտամ գոնե մեկ ակնթարթ տեսնեմ Քո աչքերը, զգամ շուրթերդ, մարմնիդ ջերմությունը... Լինեմ կողքդ ու բռնեմ ձեռքդ, սիրեմ Քեզ, սա այն ամենն է ինչով առաջնորդվում եմ ես: Ուզում եմ ամեն առավոտ արթնանամ ու Քեզ տեսնեմ, ուզում եմ էլ երբեք չճանապարհել Քեզ, միշտ լենել կողքիդ, չեմ ուզում էլ սպասել, կյանքը կարճ է և ես արդեն բավական ժամանակ ապրել եմ առանց Քեզ, չեմ ուզում էլ ոչ մի վայրկյան կորցնել, չեմ ուզում էլ երազել Քո մասին, չեմ ուզում էլ երազել Քո գրկում գտնվելու մասին, ժամանակն է դուրս գալ երազներից և ապրել իրական կյանքով... Չես պատկերացնում ինչքան ծանր է անցնում ժամանակը առանց Քեզ... Ոչ մի բառ, ոչ մի բառարանից չի կարող բնութագրել իմ զգացմունքները: Դարձել ես մտքերիս միակ տիրուհին, սրտիս գերին: Երբ նայում եմ աչքերիդ մեջ ուզում եմ ասել, սիրում եմ Քեզ խելագարի պես, ուզում եմ ասել թե որքան թանկ ես իմ համար, բայց կարծես քիչ են բառերը, կարծես շունչս կտրվի ու չեմ կարողանում ասել մտքինս, չեմ գտնում բառեր բնութագրելու սրտինս, լռությամբ եմ պատում շուրջդ, խորհրդավոր մի լռությամբ, որն իր մեջ թաքցնում է զգացմունքների տարափ, երջանկություն և ապագայի պլաններ... Չեմ պատկերացնում կյանքս առանց Քեզ ու Քո մասին մտքերի....

ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ . . . .

ՄԻ ՀՐԱՇՔ ԱՇԽԱՐՀ, ԵՐԿՈՒՍԻ ՀԱՄԱՐ...

Իսկ դու գիտե՞ս, թե ինչ եմ ես զգում և ապրում, երբ դու կողքիս ես, կամ ինձանից հեռու:

Երևի գիտես, կամ էլ գուշակում ես, ինքս էլ երբեք չեմ թաքցրել, թե որքան եմ քեզ սիրում: Գիտեմ սիրում ես, գիտեմ զգում ես, կարոտում ես, բայց ինչ-որ բան պակասում է: Չէ, չեմ բողոքում ու ոչ էլ պահանջում, բայց մի օր կուզենայի մի հրաշք լիներ և մենք հոգիներով փոխվեինք՝ ես լինեի դու, իսկ դու լինեիր ես... Եվ այդ ժամ դու կապրեիր այն հեքիաթային աշխարհում, որը ես ստեղծել եմ մեր համար: Դու կզգայիր ու կապրեիր այն ինչ ես զգում և ապրում եմ քո կողքին և քեզանից հեռու... Ա՜խ, երանի մի հրաշք լիներ և դու գեթ մեկ օր ապրեիր իմ աշխարհում, և դու կտեսնեիր անսահման զգացմունքների օվկիանոս: Եվ մի գուցե այդ ժամանակ դու զգայիր ու ապրեիր այն, ինչ ես զգում և ապրում եմ քո կողքին և քեզանից հեռու...  Շատ անգամ եմ փորձել բառերով նկարագրել այն ինչ զգում եմ, բայց միայն մի նախադասություն եմ կարողացել ասել, այն է՝ «ԵՍ ՔԵԶ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ»... Բայց կարծես այս անգամ բավարար չեն այս բառերը, կարծես ուզում եմ ասել ավելին, բայց ցավոք լեզուն չի կարող վերարտադրել այն ինչ զգում է հոգին: Ա՜խ, երանի մի հրաշք լիներ և դու գեթ մեկ օր ապրեիր իմ աշխարհում, և մի գուցե այդ ժամանակ հասկանայիր, կամ թե զգայիր ինչպես են խենթի պես սիրում, և  դու կզգայիր ու կապրեիր այն, ինչ ես զգում և ապրում եմ քո կողքին և քեզանից հեռու... Ուզում եմ սիրես, ուզում ես զգաս այն խենթությունը, որը ես եմ զգում քո հանդեպ, և այդ ժամանակ դու կզգաս ու կապրես այն, ինչ ես եմ զգում և ապրում քո կողքին և քեզանից հեռու...

Ա՜խ, երանի մի հրաշք լիներ և ես գեթ մեկ օր ապրեի քո աշխարհում, և մի գուցե զգայի և հասկանայի, թե դու ինչ ես զգում և ապրում, երբ ես կողքիդ եմ, կամ քեզանից հեռու...

Ա՜խ, երանի մի հրաշք լիներ, և մենք գեթ մեկ օր հոգիներով փոխվեինք, և այդ ժամ մի գուցե ես էլ, դու էլ դառնայինք ՄԵՆՔ...

ԱՂՈԹՔ....

Գիտես, այսօր ես ուզում եմ խոսել Քո հետ: Չէ, չեմ ուզում մեղադրել, ունեմ հարցեր, ուզում եմ խնդրել և շնորհակալություն ասել:

Հրաշք է, երբ բացում ես աչքերդ ու գիտես, որ էլի հնարավորություն ունես շնչելու, հնարավորություն ունես զգալու, ժպտալու, բարևելու և սիրելու: Շնորհակալ եմ ամեն շնորհի, ամեն հրաշքի ու հնարավորության համար, որոնք եղել են ու մի գուցե կլինեն իմ կյանքում: Շատ բան ունեմ Քեզ ասելու, բայց տպավորություն է թե բառերը վերջացել են... ուզում եմ միշտ ուրախ տեսնել ընկերներիս, իրենք իմ համար աշխարհի ամենալավ ընկերներն են, որի համար շնորհակալ եմ Քեզանից: Ուզում եմ համբերություն ու առողջություն խնդրել ծնողներիս համար, շնորհակալ եմ, որ հիմա կարող եմ հպարտ խոսել նրանց մասին: Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել ազգիս համար, քանզի եթե չլինեի հայ հնարավոր է հիմա չլինեի այնպիսին ինչպիսին կամ, ու չունենայ այն ինչ ունեմ: Շնորհակալություն եմ ուզում հայտնել կյանքիս լավ ու վատ օրերի համար, որոնց օգնությամբ ես հիմա մտածում եմ, որպես հասուն ու գիտակից մարդ:

Ուզում եմ ուժ խնդրել այն միակի համար, ով սովորեցրեց ինձ հավատալ հրաշքի, ով ցույց տվեց ինձ հրաշք: Շնորհակալ եմ, որ հանդիպել եմ նրան: Շնորհակալ եմ այն պարգևի համար, որը ինձ երջանկացնում է: Եթե տվել ես այսքան փորձություններ, ապա խնդրում եմ տուր ուժ դրանց հաղթահարելու համար: Չեմ հավատում պատահականություններին, իսկ եթե իմ ճակատագիրն էր հանդիպել նրան, ուրեմն խնդրում եմ մի հեռացրու նրան իմ կյանքից:

Երկար ժամանակ է անցել այն օրվանից, երբ ես դիմեցի Քեզ խնդրանքով, ու այս անգամ խոսելուս պատճառը կարիքը չէ, ու ոչ էլ վախը: Կարծես թե այս ամբողջ ընթացքում Դու ինձ չես էլ լքել, իսկ ես Քեք պահել եմ շատ խորը: Հենց սկզբից շատ հարցեր ունեի Քեզ, բայց հասա վերջ ու նոր նկատեցի, որ չեմ տվել ոչ մի հարց, ու հասկացա, որ ես ոչ թե պատասխանների կարիք ունեի, այլ խոսելու: Նոր հասկացա թե ես ինչքան բանի համար պետք է շնորհակալություն հայտնեմ, ուղղակի չգիտեի թե ում, կամ գիտեի, բայց երբեք չեմ խոստովանել...

ԶԱՅՐԱՆՈՒՄ ԵՄ․․․

Զայրանում եմ. . . Զայրանում եմ ինքս ինձ վրա: Զայրանում եմ, որ շուտ եմ հավատում, շուտ եմ կապնվում ու շուտ հիասթափվում: Զայրանում եմ, որ հիմա այստեղ եմ, որ բողոքում եմ և ոչ թե փոխվում: Զայրանում եմ, որ ուզում եմ, բայց չեմ անում: Զայրանում եմ, որ մենակ եմ այսօր, որ չունեմ ոչինչ ու ոչ մեկ․․․ Զայրանում եմ․․․ ախ ինչպես չզայրանամ, երբ ինքս ինձ տանջում եմ, երբ ինքս ինձ ավելի քիչ եմ հավատում, քան անծանոթի, երբ կորցրել եմ հավատս ուժերիս և էլ ուժ չունեմ պայքարելու... զայրանում եմ, որ հանձնվել եմ արդեն․․․Զայրանում եմ, որ լռում եմ, որ համբերատար եմ ու հանդուրժող: Զայրանում եմ, որ խանդոտ եմ, որ սիրում եմ․․․ Այո զայրանում եմ, զայրանում եմ, որ նման չեմ շատերին, որ չեմ կարող ես էլ իմ դերը գտնել այս կեղծ բեմում, որ չեմ կարող խաղալ ժամանակավոր․․․Զայրանում եմ ինքս ինձ վրա, ախ ինչպես չզայրանամ, երբ փախնում եմ ինձանից, խաբում եմ ու չեմ ուզում լսել ինձ․․․Զայրանում եմ, որ մինչև հիմա սխալվում եմ, որ չեմ կարող փոխել էությունս, ու անզոր եմ հիմա․․․

ԵՎ ՎԵՐՋԱՊԵՍ ԶԱՅՐԱՆՈՒՄ ԵՄ, ՈՐ ԶԱՅՐԱՆՈՒՄ ԵՄ ՀԻՄԱ․․․․

ԵՎՍ ՄԵԿ ԱՆՄՈՌԱՆԱԼԻ ԳԻՇԵՐ․․․․․(30․10.12)

     

      Հա վերնագիրը կարդալուց հետո, պարզ երևում է, որ էլի ինչ-որ բան էն չէ․․․ Չեմ ժխտում բոլոր գրառումներս կամ բողոքական են կամ նեգատիվ: Այս սպիտակ էջը դարձել է իմ միակ «զրուցակիցը»: Ես ինձ չեմ համարում դժբախտ մարդ, բայց և երջանիկ էլ չեմ, երկուսի դեպքում էլ այս էջի անհրաժեշտությունը չէր լինի․․․

    Գիտեք ի՞նչ է իրականում չգիտենալ ինչ ես ուզում, չգիտենալ ինչի ես սպասում, և երբ ստացված ցանկացած արդյունք էլ չի գոհացնում, չէ ես կասեի ցավացնում է, սպանում․․․ Օրս չստացվեց հենց աչքերս բացելու պահից, ու սա այն դեպքերից չէ, երբ առավոտյան վատ տրամադրվելը ձգում է իրեն բացասականը: Փորձել շտկել իրավիճակը միայն բարդացրեց ամեն ինչ․․․

     Գիտեք թե ի՞նչ է, շունչը պահած Չսպասել այդ օրվան, կամ սպասել, որ այդ օրը Չգա: Չէ ամեն ինչ այդքան հեշտ չէ, և ոչ էլ դժվար․․․ Հույսը կորցրած մարդը ընդունակ է ամեն ինչի, բայց ես այլևս ոչնչի ընդունակ չեմ․․․ Գիտեք ամեն ինչ այդքան վատ չէ, կա այս ամեն ինչի մեջ լուսավոր կետ: Շատ լավ է, երբ կա մեկը ով չի ստիպի քեզ պատմել դարդերդ, այլ կամա թե ակամա կստիպի մոռանալ դրանց գոյության մասին․․․ Ահավոր է, երբ ուզում ես խոսել, բայց չես կարող․․․ Գիտեք ո՞րն է այս ամենի ամենակարևոր տրագեդիան, այն որ ես իրոք չգիտեմ ինչ անեմ: Չէ ես չեմ սպասում առաջարկների, մեկ է վերջում անելու եմ այն ինչ ես եմ ուզում․․․ Այս օրն էլ վերջացավ, մի քիչ դժվարությամբ, բայց վերջացավ, ու ես չգիտեմ ինձ ինչ է սպասվում վաղը: Չէ․․․․ այս օրը չի վերջացել դեռ, այս օրը ավելի երկար է մնացած բոլոր օրերից․․․ Այս օրը կոխրջեց վերջին մնացած հույսը, այս օրը իր հետ կտանի անցյալ ավելին, քան ես պատկերացնում էի օրվա սկզբին․․․

     Ժամացույցը կարծես կանգ էր առել և ծաղրում էր դեմքիս․․․ Կարծես ամբողջ աշխարհը մի պահ իմ դեմ էր տրամադրված, թշնամի էին դառել բոլորը․․․իսկ երբ ամեն ինչ կարծես հանդարտ էր արդեն, մի փոքրիկ սխալ, մի անմեղ վրիպում կրկին խառնեց ամեն ինչ իրար․․․ այո ու այդ ամենի մեղավորը ես եմ ու իմ սկեպտիկ էությունը․․․

ԳԻՇԵՐԱՅԻՆ ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐ (29.10.2012)

Հա երկար բացակայությունից հետո, այսօր նորից ցանկություն առաջացավ մտքերս էջին հանձնել: Երկար ժամանակ է անցել վերջին մտորումներից, հավատացեք շատ գետեր են հոսել այդ օրվանից: Այսօրվա թեման դեռ չեմ կողմնորոշվել կապ ունի սիրո հետ, թե ոչ, հուսով եմ ընթացքը ցույց կտա, կամ մի գուցե դուք ինձանից լավ հասկանաք, համենայնդեպս կան մտորումներ և հուսով եմ դրանք ձեզ ինչ-որ բանով կօգնեն:

ՆՈՐ ԷՋ․․․

     Վերջին մի ամսվա ընթացքում բավականին շատ բացահայտումներ եղան՝ սկսեցի որոշ հարցերի ուրիշ կերպ վերաբերվել: Փոխվեց քաղաքակրթութունը, փոխվեց շրջապատը, փոխվեց առօրյան, հա կան մարդիկ, որ չնայած ամեն ինչի կան ու կլինեն, բայց ձեռքբերումները բավականին քիչ էին, այնքան քիչ, որ կարող եմ նույնիսկ մեկ ձեռքիս մատների վրա հաշվել: Կան մարդիկ, որ սիրում են փոփոխություններ, իսկ կան մարդիկ որ չեն հարմարվում փոփոխություններին: Ես ինքս հարմարվող եմ, բայց սպասելիքներս չարդարացան․․․Նոր քաղաքակրթություն ասվածը մի քիչ հարաբերական է․ շունը կարևոր չէ թե երկրի որ մասում է ծնվել, եթե կծող է կկծի, իսկ շներ աշխարհի ցանկացած մասում էլ կան․․․Երբեք չեմ հասկացել այն մարդկանց, ովքեր կեղծավորությամբ ու շողոքորդությամբ են փորձում կառուցել իրենց ապագան:

     Լավ իսկ հիմա քննադատությունից անցնենք հռետորական հարցադրման: 

Մի՞ թե պարտադիր է կորցնել մեկին, որ գտնես մյուսին: Իսկ հնարավո՞ր է սիրել երկուսին, կամ չսիրել ոչ մեկին: Իսկ կարևո՞ր է սիրել: Ինչու՞ է սերը լինում մի տեսակ, բայց տարբեր մարդկանց համար այդքան տարբեր: Իսկ մի գուցե «սեր» կոչվածը ընդամենը մեր երևակայության արդյու՞նքն է․․․հա ես էլ եմ խճճվել․․․ Տեղափոխություններն ու փոփոխությունները չեն օգնում հոգեվիճակի բարելավմանը, փախնել ինքդ քեզնից չես կարող: Կգա մի պահ, երբ կհասկանաս որ ոչ մի  էական բան չի փոխվել․ փոխվել է վայրը, էկրանը, շրջապատող մարդիկ, բայց ես էլի նստած եմ էջի դիմաց և գրում եմ իմ մտքերը: Զգում եմ նույնը, մտածում եմ նույն կերպ, ուղղակի օր օրի ավելանում է կյանքի փորձը: Ժամանակ էլ չմնաց հեքիաթների ու լավատեսության, պետք է ռեալիստ լինել և շարժվել առաջ: Այս անարդար պայքարի մեջ ոչ թե թուլությունն է պարտվում, այլ լավատեսությունն ու բարությունը, հանդուրժողականությունն ու մաքրությունը․․․ Կներեք եթե այս գիշեր չափից շատ սկեպտիկ էի․․․

Վերադարձ...

ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆ . . .

Գիտեք մոռացե՞լ եմ ձեզ: Օ ոչ իմ բարեկամներ, ես ձեզ հիշում եմ միայն այն ժամանակ, երբ դուք ինձ պետք եք: Ծանոթ երևույթ է չէ՞: Չէ մոռացված չեմ և ոչ էլ լքված, ուղղակի խոսել եմ ուզում... ուզում եմ կիսվել ինձ մտահոգող մի թեմայով, որի անունն է «ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆ»: Հլը մի խորը մտածեք թե որքան դառը և երջանիկ օրեր, որքան անցած գնացաց զգացմունքներ և զգացումներ, որքան արժանի և անարժան մարդիկ կարող են թաքնվել այս մի բառի տակ.... Չե բողոքս չունի հասցեատեր, բայց ունի մշտական կացարան:

Այսօրվա դաժան փորձությունները ստիպեցին մի պահ հետ գնալ անցյալ: Այդ նկարները...այդ անձիք...ժամանակները...կարծես խորթ էին թվում մի պահ, կարծես բնավ էլ ես չեմ ապրել այդ պահերը, կարծես կորցրել եմ հիշողությունս...կամ թե փոխել ինքնությունս... Ակամայից հիշեցի Թումանյանի խոսքերից մի քանիսը.

«ՄԵՆՔ ԱՄԵՆՔՍ ՀՅՈՒՐ ԵՆՔ ԿՅԱՆՔՈՒՄ

ՄԵՐ ԾՆՆԴՅԱՆ ՓՈՒՉ ՕՐԻՑ,

ՀԵՐԹՈՎ ԳԱԼԻՍ, ԱՆՑ ԵՆՔ ԿԵՆՈՒՄ,

ԷՍ ԱՆՑԱՈՐ ԱՇԽԱՐՀԻՑ:»

Կունենայի՞ այն, ինչ ունեմ հիմա, եթե ժամանակին «դուք» չլինեիք: Իսկ եթե այդ ամենը բարություն էր, ապա ինչու՞ եմ թախծում երբ ժամանակ առ ժամանակ հետ եմ նայում: Չէ հնարավոր չե փախչել անցյալից, քանի որ այն քո «ՀԻՇՈՂՈՒԹՅԱՆ» մեջ է, դա մի գաղտնարան է, որի բանալին դու ես և եթե ուզում ես կորցնել բանալին, ապա նախ ինքդ քեզ պետք է կորցնես...

Եթե բարություն էր, ապա ինչու՞ «էր» և ոչ թե «է», ինչու՞ դարձաք անցյալ և չմնացիք ներկա...

Օ իմ նորաստեղծ «բարեկամ», մի թե մի օր էլ դու ես դառնալու անցյալ, մի թե մի օր քեզ էլ եմ կորցնելու... բարեկամ սեղմված երեք տառի մեջ: 

Ես միայն լոկ մի բան կասեմ, չկա ավելի գերբնական բան, քան հիշողությունը: Եթե ուզում ես ազատվել դրանից, ուրեմն նաև պետք է ազատվես հաճելի հիշողություններից, իսկ մարդն առանց հիշողությունների հավասար է բանջարեղենի: