Զայրանում եմ. . . Զայրանում եմ ինքս ինձ վրա: Զայրանում եմ, որ շուտ եմ հավատում, շուտ եմ կապնվում ու շուտ հիասթափվում: Զայրանում եմ, որ հիմա այստեղ եմ, որ բողոքում եմ և ոչ թե փոխվում: Զայրանում եմ, որ ուզում եմ, բայց չեմ անում: Զայրանում եմ, որ մենակ եմ այսօր, որ չունեմ ոչինչ ու ոչ մեկ․․․ Զայրանում եմ․․․ ախ ինչպես չզայրանամ, երբ ինքս ինձ տանջում եմ, երբ ինքս ինձ ավելի քիչ եմ հավատում, քան անծանոթի, երբ կորցրել եմ հավատս ուժերիս և էլ ուժ չունեմ պայքարելու... զայրանում եմ, որ հանձնվել եմ արդեն․․․Զայրանում եմ, որ լռում եմ, որ համբերատար եմ ու հանդուրժող: Զայրանում եմ, որ խանդոտ եմ, որ սիրում եմ․․․ Այո զայրանում եմ, զայրանում եմ, որ նման չեմ շատերին, որ չեմ կարող ես էլ իմ դերը գտնել այս կեղծ բեմում, որ չեմ կարող խաղալ ժամանակավոր․․․Զայրանում եմ ինքս ինձ վրա, ախ ինչպես չզայրանամ, երբ փախնում եմ ինձանից, խաբում եմ ու չեմ ուզում լսել ինձ․․․Զայրանում եմ, որ մինչև հիմա սխալվում եմ, որ չեմ կարող փոխել էությունս, ու անզոր եմ հիմա․․․
ԵՎ ՎԵՐՋԱՊԵՍ ԶԱՅՐԱՆՈՒՄ ԵՄ, ՈՐ ԶԱՅՐԱՆՈՒՄ ԵՄ ՀԻՄԱ․․․․
Комментариев нет:
Отправить комментарий